دشت لاله

ای حسین تو کیستی که نامت از ژفنای تاریکی و جهل آنچنان بر دل عشاق زمان درخشید و کوران بی نشان را بینا کرد تا یزیدیان زمان پس از اینهمه گردش روزگار هنوز همچون داغدارانت در سوگت خون بگریند.بیشک نامت کافی نبود تا یادت در رگ های تاریخ جاری شود، نامت خونت را می خواست تا ندای هل من ناصر ینصرنی را در روح تاریخ بدمد.بیشک خون تو طنین آزادی و آزاد مردی را چون ناقوسی شگرف به گوش فرزندان آدم رساند و می رساند.ناقوس گریه اینروزها اشک در چشمان آزادگان خشکانده اما دیدگان یارانت تا ابد لبریز خواستن باران است وآسمان برای تو همیشه بهانه ی باریدن دارد .باریدن خون.نمیدانم دشت لاله...